::Board

****

Second of Pandora’s Box

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่งนะครับยังไงก็ช่วยอ่านหน่อยละกัน
ปล.เรื่องนี้นึกไอเดียได้ตอนนั่งรถสองแถวสายหนึ่งครับ

บทที่ 1 โรงเรียน..!!
หากมีคนถามคุณว่าคุณเคยย้ายโรงเรียนไหม? คุณอาจจะตอบไปเดี๋ยวนั้นเลยก็ได้เพราะมันเป็นคำถามที่มีคำตอบเพียงแค่2อย่างคือ เคย กับ ไม่เคย สำหรับคำตอบ ไม่เคยนั้น อาจจะไม่ค่อยได้ยินสักเท่าไรนัก เพราะจะมีผู้ที่ใช้คำนี้ตอบออกมานั้นต้องเป็นคนที่อยู่ในโรงเรียนที่มีการรองรับตั้งแต่ อ.1ถึง ม.6 แต่สำหรับ เอ็ม แล้วการย้ายโรงเรียนอาจเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขา
การย้ายโรงเรียนตามพ่อที่ทำงานเป็นข้าราชการทำให้ เอ็มไม่มีเพื่อนที่สนิทมากเท่าไรนัก
หรืออาจเป็นเพราะเขาไม่ชอบที่จะสุงสิงกับใครจึงทำให้เขาไม่มีเพื่อนที่สนิทและรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขามากนัก หลายๆคนอาจจะคิดว่าเอ็มเป็นคนที่ถือตัว!! แต่ไม่ใช่เอ็มเป็นเด็กที่ดีและ
รักเพื่อนมากๆ สำหรับการย้ายตามพ่อครั้งนี้เอ็มจะได้ไปอยู่ที่จังหวัดชลบุรี การมาที่จังหวัดชลบุรีไม่ใช่ครั้งแรกของเอ็ม ตอนนี้เอ็มอายุ 14 ปี เมื่อตอนเขาอายุ12ปีพ่อของเอ็มได้มาประจำอยู่ที่ชลบุรีเป็นเวลา 1 ปี เขาจึงได้เรียนชั้น ป.6ที่โรงเรียนคริสต์แห่งหนึ่ง พอเขาจบชั้น ป.6ที่นี่แล้ว
ก็ครบเวลาที่พ่อของเขาจะมาประจำอยู่ที่นี่พอดี เหมือนเป็นละครม้วนเดิมๆ เอ็ม ยังไม่มีเพื่อนที่สนิทสักคน การมาชลบุรีครั้งที่สองนี้ทำให้ เอ็ม ไม่รู้สึกเหงาเหมือนตอนแรกเพราะเอ็ม หวังว่าจะเริ่มสนิทกับเพื่อนที่โรงเรียนเก่าให้ได้ ใช่!!เอ็มจะได้ไปเรียนที่โรงเรียนเก่าอีกครั้ง
เอ็มได้เข้าเรียนในชั้นม.2 ในวันปฐมนิเทศ เอ็มได้พบกับเพื่อนเก่าบางคนที่ยังจำเอ็มได้ และได้ทักทายกันตามประสาคนเคยรู้จักกันมาก่อน วันนี้เป็นวันที่สนุกที่สุดสำหรับเอ็มและเอ็มก็ได้หวังไว้ว่าขอให้ ทุกวันที่เอ็มมาเรียนเป็นวันที่สนุกแบบนี้ทุกวัน
*****อีก5วันจะเปิดเทอมแล้ว******เอ็มคิดพร้อมเผยรอยยิ้มออกมา

Second of Pandora’s Box



บทที่ 2 ความผิดปกติ?

คุณเคยได้สัมผัสกับเหตุการณ์นี้ไหม เวลาที่คุณไปเจอ คนที่ไม่เคยรู้จัก
สถานที่ที่ไม่เคยไป แต่คุณกลับรู้สึกว่าคุณเคยรู้จักคนคนนั้นมาก่อน หรือ เคยไปสถานที่นั้นมาแล้ว ความรู้สึกแบบนี้มักจะเกิดไม่นานแต่จะใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการระลึกถึงเหตุการณ์ และ สถานที่นั้นๆ เราจะเรียกเหตุการณ์แบบนี้ว่า DE JA VU
ปล.ผมเจออาการแบบนี้บ่อยมาก(DE JA VU) ***ผู้แต่ง***
ในวันเปิดเทอม ความรู้สึกตื่นเต้นที่ได้มาเรียนนั้นไม่ค่อยจะได้พบนักสำหรับนักเรียนชั้นม.2 แต่สำหรับเอ็มแล้วเขารอคอยวันนี้วันที่เขาจะได้เรียนกับเพื่อนๆของเขา
เมื่อเอ็มก้าวลงจากรถประจำทางแล้ว เขาค่อยๆเริ่มก้าวเท้าเดินอย่างช้าๆราวกับเขาต้องการที่จะซึบซับความรู้สึกในวันนี้ก็เป็นได้ เมื่อเอ็มเข้ามาในโรงเรียนได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ..วิ้งงง…!!!เมื่อเสียงนี้ได้กระทบกับโสตประสาทของเขา ความรู้สึกดีๆที่เขาต้องการได้รับ กลับเปลี่ยนเป็นความรู้สึกมึนงงและสับสน ภาพโรงเรียนที่เขาเห็นกลายเป็นเหตุการณ์ต่างๆเบลอๆสีขาวดำหลายๆเหตุการณ์ผ่านตาเอ็มไปอย่างรวดเร็วแต่ที่น่าแปลกคือเอ็มรู้สึกคุ้นเคยกับภาพเหตุการณ์เหล่านั้นเป็นอย่างดีและเหมือนเขาจะเคยอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย ระหว่างที่เอ็มกำลังสับสนนั้นได้มีแรงกระแทกจากคนผู้หนึ่งทำให้เอ็มเหมือนจะได้สติคืนมา และโฟกัสสายตาไว้ที่ภาพๆเดิมนั่นคือโรงเรียนนั่นเอง หลังจากที่เริ่มโฟกัสสายตาได้แล้ว เอ็มเริ่มหาต้นต่อของแรงกระแทกที่ได้รับ แต่ต้นตอของแรงกระแทกนั้นได้หายไปจากระยะสายตาของเอ็มแล้วอย่างรวดเร็ว เอ็มเริ่มงงกับสิ่งที่ตนได้รับและทบทวนภาพเหตุการณ์เหล่านั้นอย่างละเอียด จนพอจะสรุปได้ว่าสติของเขาหายไปชั่วขณะหนึ่งและได้เห็นภาพเหตุการณ์ต่างๆมากมาย เขาพยายามอย่างมากเพื่อที่จะนึกให้ได้ว่าภาพเหล่านั้นเป็นภาพอะไร? อยู่ที่ไหน? และเกิดขึ้นเมื่อไหร่?

Second of Pandora’s Box


บทที่ 3 ความผิดปกติที่2...

สำหรับผู้ที่ทนอ่านมาจนถึงตรงนี้ผมอยากจะขอขอบคุณท่านเป็นอยากมากที่ยอมสละเวลาอันมีค่ายิ่งมาอ่าน ฟิค ของผม
***ขอขอบพระคุณ***

หลังจากที่เอ็มได้รับรู้ถึงสิ่งผิดปกติอย่างแรกนั้นไม่ได้ทำให้เขาหมดความสนุกที่จะมาเรียนเลยแต่อย่างไร แต่ความรู้สึกนั้นได้มลายหายไปอีกครั้งเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างไม่ต้องการให้เขาได้รับความรู้สึกนั้นอีก เอ็มเดินมาถึงบริเวณสนามส่วนกลางซึ่งเป็นที่ที่มักจะมีผู้คนจะมาอาศัยนั่งเก้าอี้สาธารณะอยู่เสอม ในตอนนี้เป็นเวลากว่า7.30น.แล้วผู้คนย่อมมากมายเป็นธรรมดา ปกติบริเวณนี้มักจะมีเสียงพูดคุยดังมาก แต่ในวันนี้กลับไม่มีเสียงอย่างนั้น ทำให้เอ็มรู้สึกผิดปกติอีกครั้ง ในความผิดปกตินั้นไม่ได้มีเพียงความเงียบเพียงเท่านั้นที่ทำให้เขาแปลกใจ แม้แต่ท้องฟ้าที่มักจะสาดแสงพระอาทิตย์ในฤดูร้อน กลับมีแต่ความมืดทืบอย่างแปลกประหลาด
มีคนกล่าวไว้ว่าดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจหากสามารถมองดวงตาของคนผู้นั้นแล้วรับรู้ถึงสิ่งที่เขาต้องการกระทำเราก็จะรู้ได้ว่าพฤติกรรมของคนคนนั้นเป็นอย่างไร
คำกล่าวนี้อาจใช้ไม่ได้ผลในเวลานี้เนื่องจากแววตาของนักเรียนทุกคนดูเลื่อนรอยและว่างเปล่า เอ็มแปลกใจมากกับสิ่งที่ตนได้เห็นและเริ่มรู้สึกกลัวนิดๆ ถึงตรงนี้แล้วเอ็มรู้สึกได้ว่าโรงเรียนของเขาต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอนและเสียงประหลาดนั้นคือเสียงอะไร

เดียวมาแต่งต่อครับเล่นเกมส์ก่อน

อ่านแล้วค่ะ เราว่าบรรยายเยอะไปหน่อยนะ ถ้าดำเนินเรื่องโดยเอ็มคนเดียว น่าจะให้เอ็มบรรยายช่วงที่เป็นความรู้สึกของเขาจะได้ฟิลกว่ามั้งคะ
โดยเนื้อเรื่องแล้วน่าสนใจดีค่ะ

ปล. รอต่ออยู่นะ