::Board

คู่นิโอกับ ยางิวนะคับ
ไครติดตามคู่นี้ เตรียม เฮ้ ~!! ได้เลยคร้าบบบ



Sukijanaikedo..... (Nioh x Yagyu)

"ฉันไม่ชอบวันเกิดนายเลย..."

ในวันเกิดของผมเมื่อปีที่แล้วมีคนๆหนึ่งพูดประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่างึมมำๆอยู่ข้างหู...วันนั้น ทุกหนทุกแห่งที่ผมไปเจ้าคนเดิมก็เกาะติดอยู่จนไม่เป็นอันทำอะไร

แน่ล่ะ..ใครๆก็รู้ว่าหมอนั่นคือ นิโอ มาซาฮารุ 'คนนั้น'

ห้ามเขียนคำนี้อีกนะครับคนที่มันแกล้งทำตัวเป็นลูกหมาขี้อ้อน และเผลอแค่นิดเดียวก็แปลงร่างเป็นหมาป่าได้โดยไม่ต้องอาศัยพระจันทร์เต็มดวงนั่นล่ะ

ดี..ในเมื่อปีที่แล้วเขาบอกผมว่าไม่ชอบวันเกิดผม

ถ้าอย่างนั้นวันเกิดปีนี้ก็อย่ามาอยู่ใกล้แล้วกันนิโอคุง



.....................................................................................




"ฮืม..." เสียงครางจากลำคอดังขึ้น ร่างเพรียวในชุดนอนสีขรึมยันกายช้าๆ มือหนึ่งหยิบนาฬิกาขึ้นมาดูเวลาส่วนอีกมือก็หยิบแว่นจากข้างหมอนขึ้นมาใส่

ยางิวบิดกายอยู่บนเตียงครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นถอดเสื้อออกแล้วคว้าผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ น้ำจากก็อกเย็นฉ่ำช่วยไล่อาการง่วงนอนที่เกิดจากการนอนดึกได้เป็นอย่างดี เด็กหนุ่มซับผ้าแห้งนิ่มๆบนใบหน้าแล้วส่องกระจก ใบหน้าเคร่งขรึมยิ้มให้กับตัวเองเป็นครั้งแรกในเช้าวันเกิดนี้

เสียงจากโทรศัพท์มือถือดังพร้อมระบบสั่น ชื่อของนิโอปรากฏอยู่บนหน้าจอพร้อมรูปหัวใจหลังชื่อที่เจ้าตัวใส่ไว้เองตอนกดเซฟเบอร์ โทรศัพท์สีดำสั่นอยู่บนเตียงนาน จนเมื่อยางิวอาบน้ำเสร็จมันก็ยังมีสายเรียกเช้าจากคนเดิม

ร่างเพรียวปรายตามองเพียงชั่วครู่ก็เลิกให้ความสนใจ ยางิวเสยผมลวกๆแล้วแต่งตัวช้า...แกล้งรั้งเวลาที่จะโรงเรียนให้ทันแบบเฉียดฉิว





..........................................................................





"ทำไมไม่รับโทรศัพท์ห๊า"

ทันทีที่กริ่งพักกลางวันดังขึ้น ยางิวที่ออกไปเข้าห้องน้ำแล้วเดินกลับมาก็ได้เจอกับเจ้าของสายเรียกเข้าในตอนเช้ามานั่งจับจองเก้าอี้เขาเป็นของตัวเอง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเหลือบมองแล้วไม่พูดอะไร มือข้างหนึ่งล้วงลงไปในกระเป๋านักเรียนเพื่อหยิบเงินออกมา

"ฉันจะไปกินข้าว..."

"ไปด้วยสิ"

"วันนี้วันเกิดฉัน..อย่างน้อยถ้านายให้ได้..ฉันอยากได้เวลาส่วนตัวสักนิด"

น้ำเสียงเรียบๆดังขึ้นแล้วเดินออกมาโดยไม่ดูหน้าอีกฝ่าย ยางิวก้าวออกไปนอกห้องแล้วมุ่งตรงไปยังโรงอาหารของโรงเรียน

...ทั้งที่ผ่านๆมาไม่เคยคิดถึงเรื่องในวันเกิดปีที่แล้ว...

...แต่ทำไมพอถึงวันเกิดจริงๆ กลับมีแต่คำพูดบ้าๆนั่นลอยอยู่ในหัวนะ...

"ไม่ชอบก็ไม่ชอบสิ ก็แค่...วันเกิด" สุภาพบุรุษแห่งสาธิตริคไคบ่นเบาๆ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงของตัวเองนั้น..เหงา..แค่ไหน



ทางอีกฝั่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นั้นได้นอนลงซบโต๊ะไปแล้ว นิโอยืดมือออกสุดแขนเพื่อเกาะโต๊ะอีกด้านเอาไว้ ริมฝีปากเม้มเข้าออกอย่างครุ่นคิด..ชนิดที่ว่าคนอื่นที่มองมาคงไม่มีใครอยากเป็นคนที่อยู่ในห้วงคำนึงแน่ เพราะใบหน้าที่แทบจะบึ้งตึงนั้นทำให้เสียวสันหลังวาบจนถึงขนที่คอลุกซู่ได้เลย

...งี่เง่า...

...นายนั่นแหละยางิว ห้ามเขียนคำนี้อีกนะครับงี่เง่า...

...ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ..หึ...

"โว้ย!!" เมื่อคิดไม่ตก จอมเจ้าเล่ห์ก็ถีบโต๊ะข้างหน้าระบายอารมณ์ โหมดที่ออร่ามาคุอย่างนี้...นิโอยิ่งไม่น่าเข้าใกล้เพิ่มขึ้นอีกหลายเปอเซ็นต์

ทั้งที่อุตส่าห์เตรียมของขวัญวันเกิดมาให้แท้ๆเลยเชียว ห้ามเขียนคำนี้อีกนะครับคนเย็นชา

...แต่ว่า ฉันก็ยังรักนายอยู่ดี...

"โว้ย!!"

ถ้าฉันรักนายน้อยกว่านี้ก็คงดี..ถ้าฉันไม่เห็นนายสำคัญก็คงดี..ฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งหงุดหงิดอย่างนี้

...นั่นสินะ..ถ้าเป็นอย่างนั้น...

นิโอยืนตัวนั่งตรงแล้วยิ้มออกมา ใบหน้ามากเล่ห์ที่เคลือบอยู่เชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักรั้งคลี่รอยยิ้มร้ายกาจอีกครั้งก่อนจะลุกเดินออกจากห้องไปเช่นกัน





................................................................................





"นี่ๆ ยางิว วันนี้ไปเลี้ยงข้าวฉันที่ไหนดีน้า~" คนตัวเล็กวิ่งเข้ามาในระยะประชิด ปากที่เคี้ยวหมากฝรั่งหยับๆเอ่ยเจื้อยแจ้าเรื่องของกินที่อยากกินในวันนี้ ตามมาด้วยหนุ่มลูกครึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

"อ๊ะ..เนื้อย่างๆ" อีกคนที่เดินเข้ามาพูดอย่างรวดเร็ว หัวหยิกหยองจึงถูกเอาคืนด้วยการยีหัวเล่นไปมา เรียกรอยยิ้มของสมาชิกร่วมชมรมคนอื่นๆที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

"แล้ว...นิโอล่ะ" เสียงหวานของกัปตันหนุ่มเอ่ยถามเบาๆ ด้วยทุกครั้งที่มียางิวอยู่จะเห็นใครบางคนที่ทำตัวเกาะหนึบเสมอ ยิ่งในวันสำคัญของอีกคนเช่นนี้ไม่น่าจะหายไปไหนได้

"ไม่รู้สิ" คนที่ถูกถามตอบเบาๆ

...จริงๆก็..ไม่เห็นตั้งแต่ตอนพักกลางวันนั่นแล้ว...

ทุกกิริยาที่แสดงออกมาล้วนแล้วแต่ตกอยู่ในสายตาของนัยน์ตาสีน้ำเงิน ยูคิมุระเลื่อนตามองไปจับจ้องที่เพื่อนคนสนิท นัยน์ตากล้าแกร่งมองกลับมา สองสายตาที่ประสานกันสื่อความนัยที่เข้าใจกันเพียงสองคน

"เลื่อนงานฉลองวันเกิดไปเป็นพรุ่งนี้.." คราวนี้เป็นฝ่ายรองกัปตันที่พูดขึ้นมาโดยไม่สนสายตาละห้อยและเสียงประท้วงของคนสองคนที่อยากกินข้าวฟรี

"ไม่เป็นไร..." คำพูดที่ตั้งใจจะเอ่ยปากต้องเก็บงำไว้ด้วยดวงตาสีน้ำเงินส่องประกายวิบวับอะไรบางอย่าง ยางิวพยักหน้าแล้วเงียบลง

ยูคิมุระ...นายนี่มองคนเก่งชะมัด

"แยกย้ายกันกลับบ้านเถอะ" น้ำเสียงห้าวพูดแกมสั่ง ซานาดะรอให้ทุกคนเดินทิ้งระยะห่างไปแล้วเดินกลับมาที่ยูคิมุระและยางิว

"จบเรื่องกันในวันนี้..อย่าให้มีอะไรค้างคาล่ะ"

"แต่ว่า...ฉัน.."

"ฉันเห็นด้วยนะ..." ร่างเล็กตรงหน้าพูดแล้วตบบ่ายางิวเบาๆ "ฉันไม่ชอบเห็นนายทำหน้าเหงาๆแบบนี้เลย"

ยางิวหลบสายตามองลงที่พื้นดิน..จริงอยู่ที่ไม่มีนิโออยู่ก็จะไม่มีคนวุ่นวายน่ารำคาญกับทุกๆเรื่อง

...แต่พอไม่มีจริงๆ..ก็เหงาจนแทบทนไม่ไหว...

"ฉันควรจะทำอย่างไรดี..." ยางิวพูดเบาๆ "ฉันไม่รู้ว่าตัวฉันเองเป็นอะไร แต่ว่า..."

"ลองไปนั่งคิดเงียบๆที่สวนสาธารณะใกล้มั้ย..เผื่อว่าจะดีขึ้น" เสียงใสพูดแนะนำพลางยิ้มปลอบใจ

ร่างสูงที่ยืนหน้าคนทั้งสองขมวดคิ้วแน่น ริมฝีปากขยับจะเอ่ยค้าน..แต่ก็เงียบลงเพราะถูกยูคิมุระย่นหัวคิ้วส่งสายตาห้ามปราม

"ไปด้วยกันได้รึเปล่า..." อย่างน้อย..มีเพื่อนบ้างก็คงจะดี

"คือว่า...ฉันมีนัดแล้วน่ะ" ร่างบางหันไปสบตาซานาดะ "...เนอะ?"

"อะ..อือๆ"

"อืม..ขอบใจพวกนายมากนะ" ยางิวพูดเบาๆแล้วเดินจากไป

อาจจะดีก็ได้ถ้าอยู่กับตัวเอง...ได้ลองคิดอะไรให้ถ้วนถี่

บางที...หลังจากนี้จะโทรหาเจ้านั่นดู






"นี่..ได้ยินรึเปล่า" หลังจากที่ยางิวเดินลับสายตาไป ร่างบางที่ยืนนิ่งล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ก็พูดลอยๆขึ้นมา

ซานาดะหันซ้ายขวามองหาคนที่คิดว่าอยู่ใกล้...ไม่เห็นมีสักคนนี่นา

ในขณะที่มองหาใครสักคน สัมผัสแผ่วเบาที่ท่อนแขนก็เรียกให้หันกลับมามองที่กัปตันของตัวเอง ผมหยักศกอ่อนนุ่มซบลงที่ท่อนแขนนั้นพลางสอดแขนเข้าคล้องไว้

"อยากกินชูครีมจังเลย.." ใบหน้าสวยแหงนมองคนข้างๆ รอยยิ้มบางๆคลี่ออก

"ไปสิ" น้ำเสียงทุ้มไร้คำปฏิเสธ ซานาดะลอบกดริมฝีปากที่กลุ่มผมหอมเบาๆ

...ถ้าได้อยู่กับนาย..ถึงจะต้องเข้าร้านขนมที่ไม่ชอบฉันก็จะไป...

"อื้ม"





.......................................................................






ในสวนสาธารณะที่ไร้ผู้คน ดวงตะวันที่ใกล้จะลับขอบฟ้าไล้แสงสีส้มอ่อนบนร่างของคนที่นั่งอยู่เดียวดายบนชิงช้าเด็กเล่น ใบหน้าขาวภายใต้กรอบแว่นเหม่อลอยราวกับไม่ใส่ใจกับใครอื่น มือเรียวข้างหนึ่งกำโทรศัพท์ที่เลื่อนมาอยู่ตรงชื่อนิโอปลายนิ้วแตะอยู่ที่ปุ่มโทรออก..แต่ว่าก้ไม่กล้ากดเสียที มืออีกข้างกำโซ่ชิงช้าเอาไว้ ปลายเท้าแตะผืนทรายจนเปรอะเปื้อนฝุ่นละออง

คราวนี้..เพราะว่าเป็นคนผิดเลยไม่กล้าที่จะโทรไป ยางิว ฮิโรชิ ก็เหมือนทุกๆคนที่แม้จะรู้ตัวดี แต่การรวบรวมความกล้าที่จะขอโทษยังเป็นสิ่งที่ยากจะก้าวข้ามไปได้

...ป่านนี้นายจะอยู่ที่ไหนกันนะ...

...ที่จริงวันนี้..มันน่าจะเป็นอีกวันที่ดีของ'เรา'ไม่ใช่เหรอ...

"นิโอคุง..." พึมพำเสียงแผ่วเรียกชื่อคนรักที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน สายตาทอดต่ำลงบนพื้นทราย จิตใจหมกมุ่นอยู่ในความคิดของตัวเองจนลืมมองรอบกายไปชั่วขณะ

"อะไรเหรอ"

"เอ๊ะ!!..เอ๋? นิ..นิโอคุง" ยางิวเหลือบตาขึ้นมอง...เสียงนี้..คุ้นเคยจนใจเต้นระรัว

เค้กก้อนเล็กยื่นเข้ามาตรงหน้า เค้กช็อกโกแลตสีเข้มเนื้อเนียนตัดกับเชอรี่สีแดงสดบนหน้าเขียนคำอวยพรตัวโย้เย้ เทียนเล่มน้อยๆปักอยู่ที่ด้านข้างสองเล่มถูกลมอ่อนๆพัดจนเปลวเทียนสั่นไหว มือใหญ่ประคองป้องกันแรงลมพร้อมๆกับที่ริมฝีปากขยับร้องเพลงวันเกิด

"Happy birth day dear...my love...Happy birth day to you..." ทันทีที่เสียงแปร่งปร่าร้องเพลงจนจบ ความเงียบก็เข้ามาปกคลุมทันที

...ทว่า..เป็นความเงียบที่โชยกลิ่นหอมหวานเหลือเกิน...

"เป่าเทียนพร้อมๆกันนะ 1-2-3"

ทั้งสองคนเป่าเทียนจากคนละด้าน แสงจากเทียนเล่มน้อยดับลงก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจะแนบประกบกัน คนถือเค้กผละออกมานิดหน่อย

"สุขสันต์วันเกิดนะ ยางิว"

"ขอบใจ..." เจ้าของวันเกิดพูดได้เท่านั้นก็เงียบลง นิโอวางเค้กที่ชิงช้าตัวข้างๆแล้วเชยคางมนขึ้นช้าๆ "ขอโทษนะที่วันนี้หายไปนาน...เหงารึเปล่าเวลาที่ฉันไม่อยู่ข้างๆ"

คำพูดที่เสียดแทงหัวใจทำให้ยางิวพูดอะไรต่อไม่ได้ หากบอกว่าไม่เหงา..ก็โกหกตัวเอง ใบหน้านั้นจึงพยักหน้าช้าๆแล้วเสหันไปมองทางอื่น

นิโอคุกเข่าลงกับพื้นทราย สองแขนแข็งแรงสอดเข้าที่เอวอีกฝ่ายเพื่อกอดแล้วเอนศีรษะลงซบกับแผ่นอกบาง

"ฉันก็เหงา...อย่าไล่ฉันไปอีกนะ"

"อือ.."

"นี่...ทำไมวันนี้..." หนึ่งคำถามที่อยากถามเอ่ยออกมาเบาๆ นิโอเงยหน้าขึ้นสบตามองจากเบื้องล่าง คนที่มองลงมายิ้มบางๆแล้วตอบคำถามที่ยังถามไม่จบนั้น

"คิดมากเรื่องปีที่แล้ว...ที่นายบอกว่า นายไม่ชอบวันเกิดฉัน..ขอโทษนะที่โมโหนายด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง"

"เดี๋ยวก่อน...แสดงว่านายไม่เข้าใจความหมายที่ฉันอยากสื่อจากประโยคนั้นใช่ไหม"

นัยน์ตาสีน้ำตาลฉายแววสนเท่ห์..ความหมายอะไรกัน

"ที่ฉันพูดว่าไม่ชอบวันเกิดนายก็เพราะ..." ท่อนแขนกอดกระชับแน่นขึ้น ใบหน้าที่เงยขึ้นยิ้มออกมาบางๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงติดจะงอนเล็กน้อย

"วันเกิดนายทีไร..ทุกๆคนก็จะมอบความรักและคำอวยพรให้นายใช่ไหม..เท่ากับว่าในวันนี้นายก็จะได้รับความรักจากคนอื่นๆเยอะแยะมากมาย..ฉันก็เลย..หึง ก็ฉันอยากจะยึดนายเป็นของฉันคนเดียวนี่นา"

นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นทอประกายอ่อนลงกับคำพูดของคนรัก

...ช่างเป็นเหตุผลที่สมกับเป็นนายจริงๆ..นิโอคุง...

"แต่นายก็ต้องคิดสินิโอคุง...ว่าสุดท้ายแล้วคนที่ฉันจะมอบความรักตอบก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น..ใช่ไหม?"

"...นั่นก็คือฉันเอง..." น้ำเสียงแจ่มใสพูดแล้วฉวยโอกาสหอมที่แก้มเนียนเข้าไปเสียทีหนึ่ง

สองตาประสานกันช้าๆแล้วยิ้มให้กันและกัน อ้อมกอดอุ่นละไมล้อมร่างกายทั้งสอง ปลายจมูกแตะสัมผัสเชื่อมโยงเอาไว้ก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำตาลจะหลับพริ้มลงช้าๆ

นิโอยันกายขึ้นโอบรอบศีรษะเล็กพลางแตะสัมผัสรสหวานที่ติดริมฝีปากบาง....ฉันที่แกล้งหายไปแบบนี้ หวังว่านายคงไม่โกรธใช่ไหม

...ขอบคุณยูคิมุระ..สำหรับโทรศัพท์ที่แอบโทรหา...

...ขอบคุณยางิว..ที่ฟังคำแนะนำของคนๆนั้น...

...ขอบคุณทุกอย่าง..ที่ทำให้มีคนตรงหน้า...

...สุขสันต์วันเกิดนะ..คนรักของฉัน...

เค้กช็อกโกแลตที่ตั้งอยู่ข้างกายถูกสายลมอ่อนโชยพัดผ่าน...และอีกนานกว่าที่คนทั้งสองจะได้ลิ้มรสมัน

รอไปก่อนนะ..เจ้าเค้กก้อนน้อย..

ก็รสของ'ยางิว'น่ะ ยังไงๆก็อร่อยกว่าเป็นร้อยเท่านี่นา...






~END~




จบแล้ว สนุกแมะๆ

THX มากเลยคับซิล

เหอๆๆๆๆ
อะนะ
ขอบคุณละกันค้าบบบ

เอ๋ๆๆๆ ยางิวกับนีโอ ของช๊านนนนนนน


อ๊ากกกกน่ารักดีง่ะ

สนุกดีค่ะ ^^

ยางิวน่ารักจัง

นิโอก็โรแมนติก