EndlesS RoaD [ Tezuka X Fuji ] Chapter 1
"นี่...เทะสึกะ"
"หืม..."
"นายว่า.....คนจะบินได้มั้ย"
"เหลวไหลน่าฟูจิ คนก็คือคน ....ไม่มีปีก"
"แต่ชั้นว่าบินได้...ไม่ใช่ตัว...แต่เป็นจิตวิญญาณ"
........................................................................
"มานี่ซิฟูจิ"
กี่ครั้งแล้วนะที่ผมต้องยอมเขาแบบนี้
ราวกับผมเป็นของเล่น.....
นึกจะทำอะไรก็ทำ อยากเรียกเมื่อไหร่ก็เรียก
แต่ผมก็.....ทำอะไรไม่ได้.....
ในเมื่อเขา เป็นคนที่ผมรักมากขนาดนี้
".......เทะสึกะ"
ก้มหน้าซ่อนแววตา ทั้งที่รักมาก แต่ก็เจ็บปวด
ของเล่น ยังไงก็คือของเล่น
ไม่มีสิทธิจะมีหัวใจ
ไม่มีสิทธิจะรักใคร........
มือใหญ่ลูบไล้ตามลำตัวบาง ร่างเล็กสั่นริก
เอนตัวลงบนเตียง ผ้าปูนี่นอนยับย่น
มือเรียวกำผ้าแน่น ยื้อผ้าเอาไว้
คนที่ใช้ร่างกายรั้งนายเอาไว้
ไม่สมควรจะได้รับการกอดอย่างอ่อนโยนซินะ
"เทะสึกะ นายรักชั้นบ้างมั้ย"
ร่างสูงที่ทาบทับหยุดนิ่ง
สายตาวาวดูหม่นลง ปากเม้มแน่น
ฟูจิสบตา...มองลึกลงไป
ชั้นไม่ควรถามคำถามนี้กับนายใช่มั้น
"ชั้น....นายจะอยากรู้ไปทำไม สนใจด้วยเหรอว่าชั้นจะรักรึเปล่า"
"นั่นซินะ"
ชั้นไม่ควรถามจริงๆ.....เทะสึกะ
คำถามที่ไม่มีคำตอบ...คำถามที่นายตอบไม่ได้
ฟูจิยิ้มให้....ดวงตาปิดแน่น
ปิดบังรอยน้ำตา......กลัว....
กลัวจะถูกเห็นความอ่อนแอของตัวเอง
"อึ่ก...เทะสึกะ..อะ อ๊า..ฮ่าห์"
"ฟูจิ...ฮ่าห์..นายร้อนจัง"
"อ๊าาาา เทะสึ..กะ มัน...จะ.เจ็บ"
"ฟูจิอย่าเกร็ง...ปล่อยตามสบายนะ"
"เทะ..สึกะ"
...................................................................
ฟูจินอนราบลงกับเตียง เทะสึกะอยู่ในห้องน้ำ
เสียงน้ำจากฝักบัว...มันช่างเย็นชา
น้ำตาใสๆไหลออกจากตาคู่สวย
ชั้นสัญญาเทะสึกะ ว่าจะไม่ร้องไห้ต่อหน้านาย
แต่ตอนนี้....ขอชั้นร้องไห้ให้ตัวเองหน่อยนะ
ปากบางเม้มแน่น กลั้นเสียงสะอื้น
ทั้งที่เหมือนจะมีความสุข....แต่กลับเจ็บปวด
ความรู้สึกที่ชาจับไปถึงหัวใจ
คนที่ถูกนายรักคนนั้น....นายจะอ่อนโยนกับเขารึเปล่า
แล้วเขา...จะรักนายเท่าที่ชั้นรักมั้ย
เทะสึกะ...ตอบชั้นที.....เทะสึกะ
ฟูจินึกถึงภาพเมื่อประมาณครึ่งปีที่แล้ว
ทางเดินกลับบ้าน คนสองคนกำลังเดินกลับด้วยกัน
"ฟูจิ.....ชั้นมีคนที่ชอบแล้วล่ะ"
"เห๋....ใครเหรอ"
"........ไม่บอกนายหรอก"
"เทะสึกะ...บอกหน่อยน่า คนในชมรมรึเปล่า"
เทะสึกะยิ้ม ลูบหัวฟูจิเบาๆ
คนที่ถูกลูบหัวก้มหน้างุด หน้าแดงๆมันจะฟ้องเอาได้
"เขาน่ะ เป็นคนที่น่ารักแล้วก็อ่อนโยน เข้มแข็งแต่ชอบซ่อนอารมณ์ไว้"
"หืม...ใครล่ะ"
"เป็นคนที่ชั้นอยากทนุถนอมเอาไว้ ไม่อยากทำให้เขาร้องไห้"
"คนๆนั้นของนาย....ถ้าได้ยินคงมีความสุขซินะ"
"แล้วซักวันชั้นจะบอกกับเขาตรงๆ"
"ดีจังน๊า เทะสึกะเนี่ย...ไปแอบชอบใครไม่มีบอกมั่งเลย"
น้ำเสียงที่ร่าเริง...แต่รู้มั้ยเทะสึกะ
ในใจชั้นเจ็บปวดแค่ไหน
เจ็บขนาดที่ต้องฝืนยิ้มเพื่อไม่ให้มีน้ำตา
ฟูจิพลิกตัวนอนหงาย ดึงผ้าห่มคลุมตัว
ผ้าผืนบางแนบไปตามต้นขา ชายผ้าทิ้งลงสู่พื้นอันเย็นเยียบ
ร่องรอยที่เทะสึกะฝากไว้ ยังคงปรากฏชัด
นิ้วเรียวลูบไล้รอยยับบนผ้าปูที่นอน
ราวกับว่า...ถ้ารอยยับทั้งหมดหายไป
จะไม่เหลือซากความทรงจำตลอดคืนที่ผ่านมา
อยากจะลืม...ว่านายที่กอดชั้น...รักคนอื่น
อยากจะลืม...ว่าชั้นเป็นแค่ตัวฆ่าเวลา
"ฟูจิ...อาบน้ำมั้ย"
เทะสึกะเดินเข้ามาหา มือใหญ่จับประคองตัวให้ร่างเล็กลุกขึ้น
ฟูจิมองมือใหญ่ที่ประคอง...เบือนสายตาหนี
อย่ามาดีกับชั้นให้มากนักเลย..เทะสึกะ
นายจะทำให้บาดแผลในใจชั้นลึกมากไปกว่านี้
"ไม่เป็นไร ไปเองได้"
ร่างบางสะบัดตัวออก แต่ทันทีที่หลุดจากมือใหญ่นั่น
ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบลงกับพื้น
ขาสองข้างอ่อนแรงจากสิ่งที่ถูก"ทำ"เมื่อคืน
โธ่เว้ย ห้ามเขียนคำนี้อีกนะครับขาบ้า....แค่นี้หมดแรงแล้วเหรอ
....น่าสมเพชตัวเอง..........
ฟูจิยันตัวลุกขึ้น แต่ร่างเล็กกลับลอยอยู่บนอากาศ
ในอ้อมแขนสองข้างของเทะสึกะ
"ไม่ไหวก็อย่าดื้อ อยู่นิ่งๆเดี๋ยวพาไปเอง"
"รบกวนนายมากไปไม่ดีหรอกนะ"
"แค่นี้เองฟูจิ นายเป็นแบบนี้ก็เพราะชั้นไม่ใช่เหรอ"
"ครืด"
"ไหวมั้ยฟูจิ ให้ช่วยอะไรมั้ย"
"ไม่เป็นไร...ขอบใจมากนะเทะสึกะ ชั้นทำเองได้"
"งั้น...ชั้นนอนก่อนนะ"
เทะสึกะเดินออกจากห้องน้ำไป ฟูจิมองตัวเองในกระจก
มือเรียวลูบไล้แผ่นกระจกบาง
.........เย็น................
เปิดก็อกน้ำ สายน้ำเย็นๆพุ่งออกมาตามท่อ
.........เย็น..............
แผ่นกระเบื้องที่ปลายเท้า เปียกปอนด้วยหยดน้ำ
.........เย็น..............
แต่ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด.....
มือเรียวเลื่อนมาจับที่อกด้านซ้ายของตัวเอง
.........เย็น.................
หัวใจของชั้นมันเย็นเหลือเกิน เทะสึกะ
เย็นซะจนไม่รู้ว่ามันยังเต้นอยู่..รึเปล่า
ฟูจิเงยหน้าขึ้น นึกถึงภาพอตีด
...อดีตที่ทำให้ตัวเองกับเทะสึกะ...ต้องมาผูกพันกันในรูปแบบนี้
To Be Con
จบตอนคับ
